http://202.28.20.112/dspace/handle/123456789/938 คณะสาธารณสุขศาสตร์ Thu, 28 Aug 2025 01:03:13 GMT 2025-08-28T01:03:13Z http://202.28.20.112/dspace/handle/123456789/1397 Title: EFFECTIVENESS OF APPLYING THE PROTECTION MOTIVATION THEORY TO SELF-CARE BEHAVIOR AND BLOOD PRESSURE LEVELS OF HIGH BLOOD PRESSURE RISK GROUP IN DONGJEN SUB DISTRICT, PHUKAMYAO DISTRICT, PHAYAO PROVINCE; ประสิทธิผลของโปรแกรมประยุกต์ทฤษฎีแรงจูงใจในการป้องกันโรค ต่อพฤติกรรมการดูแลตนเองและค่าความดันโลหิต ของกลุ่มเสี่ยงโรคความดันโลหิตสูง ตำบลดงเจน อำเภอภูกามยาว จังหวัดพะเยา Abstract: The quasi-experimental study aimed to investigate the effectiveness of applying the protection motivation theory to self-care behavior and blood pressure levels of high blood pressure risk group in Dongjen sub district, Phukamyao district, Phayao province. The sample group comprised 60 high blood pressure risk group, split into an experimental and a control group, with 30 participants in each. The research tools included 1) Programs of the protection motivation theory, which lasted for 8 weeks; 2) a survey covering general information, knowledge about hypertension, perceived severity of hypertension, perceived probability of hypertension, response efficacy to hypertension, and blood pressure control behavior. Pre- and post-program results were assessed. Data analysis involved descriptive statistics, Paired t-test, and Independent t-test. The findings revealed that following the intervention, the high blood pressure risk group exhibited significantly higher average levels of knowledge about hypertension, perceived severity of hypertension, perceived probability of hypertension, response efficacy to hypertension, and blood pressure control behavior compared to the control group (p < 0.05). Additionally, the experimental group having lower and better systolic and diastolic blood pressure values. Consequently, the healthcare sector can utilize the outcomes of this study to inform adjustments to health behaviors of high blood pressure risk group, effectively reducing the likelihood of high blood pressure.; การวิจัยกึ่งทดลองมีประวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประสิทธิผลของโปรแกรมประยุกต์ทฤษฎีแรงจูงใจ ในการป้องกันโรคต่อพฤติกรรมการดูแลตนเองและค่าความดันโลหิตของกลุ่มเสี่ยงโรคความดันโลหิตสูง ตำบลดงเจน อำเภอภูกามยาว จังหวัดพะเยา กลุ่มตัวอย่าง คือ กลุ่มเสี่ยงโรคความดันโลหิตสูง จำนวน 60 คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง และกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 30 คน เครื่องมือวิจัยประกอบด้วย 1) โปรแกรมประยุกต์ทฤษฎีแรงจูงใจในการป้องกันโรค ใช้ระยะเวลา 8 สัปดาห์ 2) แบบสอบถาม ประกอบด้วย ข้อมูลทั่วไป ความรู้เกี่ยวกับโรคความดันโลหิตสูง การรับรู้ ความรุนแรงของโรคความดันโลหิตสูงการรับรู้โอกาสเสี่ยงของโรคความดันโลหิตสูง ความคาดหวังในประสิทธิผล ของการตอบสนองต่อโรคความดันโลหิตสูง และพฤติกรรมการควบคุมระดับความดันโลหิต โดยวัดผลก่อนเข้าร่วม โปรแกรมและหลังเสร็จสิ้นโปรแกรม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา Paired t-test และ Independent t-test  ผลการศึกษาพบว่า กลุ่มเสี่ยงโรคความดันโลหิตสูงหลังการทดลอง กลุ่มทดลองมีค่าเฉลี่ยความรู้เกี่ยวกับโรคความดัน- โลหิตสูง การรับรู้ความรุนแรงของโรคความดันโลหิตสูง การรับรู้โอกาสเสี่ยงต่อการเกิดโรคความดันโลหิตสูงความคาดหวัง ในประสิทธิผลของการตอบสนองต่อโรคความดันโลหิตสูงและพฤติกรรมการควบคุมระดับความดันโลหิต สูงกว่ากลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < 0.05) และกลุ่มทดลองมีค่าความดันโลหิตขณะหัวใจบีบตัวและขณะหัวใจคลายตัวลดลง อยู่ในระดับที่ดีขึ้น ดังนั้นเครือข่ายสุขภาพสามารถนำผลการวิจัยนี้ไปใช้เป็นแนวทางสำหรับการปรับพฤติกรรมสุขภาพ ในกลุ่มเสี่ยงเพื่อให้เกิดประสิทธิภาพในการลดความเสี่ยงต่อการเกิดโรคความดันโลหิตสูงได้ Mon, 01 Jan 0003 00:00:00 GMT http://202.28.20.112/dspace/handle/123456789/1397 0003-01-01T00:00:00Z http://202.28.20.112/dspace/handle/123456789/1396 Title: The Effects of a Self-Efficacy Application Program on Dental Health Care Among Older Adults for increasing moisture of oral cavity in an Elderly Club, Wangchin District, Phrae Province; ผลของโปรแกรมทันตสุขศึกษาประยุกต์การรับรู้ความสามารถของตน ในการบริหารกล้ามเนื้อช่องปากเพื่อเพิ่มความชุ่มชื้นของช่องปาก ในชมรมผู้สูงอายุ อำเภอวังชิ้น จังหวัดแพร่ Abstract: This study is Quasi-experimental research aimed at investigating the effects of an oral muscle management program based on the theory of Self-efficacy among elderly club members in Wang Chin sub-district, Wang Chin district, Phrae province. The sample group consisted of 62 individuals selected through multistage sampling, divided into an experimental group (31 individuals) and a control group (31 individuals). Participants in the experimental group received a 6-week program whereas the control group received a standard program aimed at enhancing their Self-efficacy. Data collection, conducted through semi-structured interviews, focused on: 1) self-efficacy, 2) expectations of outcomes from practice, 3) oral health behaviors, 4) oral muscle strength test, and oral health examination comprising gingival inflammation index (GI) and stimulated and unstimulated saliva flow rate using the spitting method. Statistical analysis included paired t-tests and independent t-tests with a significance level set at 0.05. Results indicated that when completed program, the experimental group showed statistically significant improvements in self-efficacy, expectations of outcomes from practice, oral health behaviors, unstimulated and stimulated saliva flow rates, and oral muscle function compared to their pre-program scores. These improvements were also significantly higher compared to the control group. Although no significant differences were found in the gingival index (GI), the study concluded that regular promotion of oral muscle management contributes to better oral conditions and improved quality of life.; การศึกษาครั้งนี้เป็นการวิจัยแบบกึ่งทดลอง (Quasi- experimental) เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมบริหาร กล้ามเนื้อช่องปากประยุกต์ทฤษฎีการรับรู้ความสามารถของตนในชมรมผู้สูงอายุ ตำบลวังชิ้น อำเภอวังชิ้น จังหวัดแพร่ กลุ่มตัวอย่างเป็นสมาชิกชมรมผู้สูงอายุมาจากการสุ่มแบบหลายขั้นตอน (Multistage sampling) จำนวน 62 คน แบ่งออกเป็น กลุ่มทดลอง จำนวน 31 คน และกลุ่มควบคุม จำนวน 31 คน ผู้เข้าร่วมวิจัยในกลุ่มทดลอง จะได้รับโปรแกรม ประยุกต์การรับรู้ความสามารถของตน จำนวน 6 สัปดาห์ กลุ่มควบคุมได้รับบริการตามปกติ โดยวัดผลก่อนเข้าร่วมโปรแกรมและหลังเสร็จสิ้นโปรแกรม ซึ่งการเก็บรวบรวมข้อมูลด้วย แบบสอบถาม ได้แก่ 1) การรับรู้ความสามารถของตนเอง 2)ความคาดหวังต่อผลลัพธ์จากการปฏิบัติ 3)พฤติกรรมทันตสุขภาพ 4)แบบทดสอบความแข็งแรงของกล้ามเนื้อช่องปาก และแบบตรวจสุขภาพช่องปาก ประกอบด้วย 1)ดัชนีเหงือกอักเสบ(GI) และ 2)แบบวัดอัตราการไหลของน้ำลาย แบบกระตุ้นและไม่กระตุ้นด้วยวิธี spitting method โดยแบบสอบถามและแบบตรวจสุขภาพช่องปาก ใช้สถิติ Paired t-test และ Independent t-test เพื่อเปรียบเทียบภายในกลุ่มและระหว่างกลุ่ม โดยกำหนดนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับ 0.05 ผลการวิจัย พบว่า เมื่อเสร็จสิ้นโปรแกรม กลุ่มทดลองมีคะแนนเฉลี่ยในการับรู้ความสามารถของตนเอง ความคาดหวังต่อผลลัพธ์จากการปฏิบัติ พฤติกรรมทันตสุขภาพ การทำงานกล้ามเนื้อช่องปาก อัตราการไหลของน้ำลาย แบบไม่กระตุ้น และแบบกระตุ้น สูงขึ้นกว่าก่อนเข้าร่วมโปรแกรม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ซึ่งเมื่อเปรียบเทียบ กับกลุ่มควบคุม พบว่า สูงกว่าอย่างนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 และถึงแม้ว่าจะไม่พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญ ในดัชนีเหงือกอักเสบ (GI) แต่ผลการศึกษาพบว่า ความแข็งแรงของกล้ามเนื้อช่องปาก และอัตราการไหลของน้ำลาย สูงขึ้น เมื่อปฏิบัติอย่างต่อเนื่อง 6 สัปดาห์ ดังนั้นการส่งเสริมทันตสุขภาพในด้านการบริหารกล้ามเนื้อช่องปากอย่างเป็นประจำ จะทำให้สภาวะช่องปากดีขึ้น และมีคุณภาพชีวิตที่ดี Mon, 01 Jan 0003 00:00:00 GMT http://202.28.20.112/dspace/handle/123456789/1396 0003-01-01T00:00:00Z http://202.28.20.112/dspace/handle/123456789/1400 Title: Health literacy and preventive behaviors in informal caregivers of patients with type 2 diabetes mellitus influencing patient biological markersin Chiang Mai Province; ความรอบรู้และพฤติกรรมการป้องกันโรคของผู้ดูแลผู้ป่วยโรคเบาหวานชนิดที่ 2 ที่มีอิทธิพลต่อค่าบ่งชี้ทางชีวภาพของผู้ป่วย จังหวัดเชียงใหม่ Abstract: A cross-sectional study in Fang district, Chiang Mai Province, Purpose: This study examined the HL and behaviors of both patients and caregivers in relation to glycemic control among T2DM patients. involved 305 T2DM patients aged over 45 and involved 305 their caregivers selected through simple random sampling. Data were collected via questionnaires, and blood samples were analyzed for fasting blood sugar (FBS) and glycated hemoglobin (HbA1c). Data analysis involved descriptive statistics and statistical analyses including Independent Sample T-Test, One-way ANOVA, Pearson’s Correlation Coefficient, Logistic Regression Results: The findings revealed that most patients and caregivers had diabetes HL scores at the functional literacy level (53.77% and 37.05%, respectively). The majority of patients scored moderately in self-care behaviors (SCB) at 76.10%, while caregivers’ patient care behaviors also scored moderately at 68.20%. Mean FBS and HbA1c levels were 129.81 mg/dl and 7.3%, respectively. Linear regression analysis showed that, after adjusting for sex, age, education level, financial status, duration of diabetes, smoking, and alcohol consumption, FBS was significantly associated with patients’ HL (Beta = -0.161), SCB (Beta = -0.197), caregivers’ HL (Beta = -0.217), and caregivers’ patient care behaviors (Beta = -0.181). Similarly, HbA1c was significantly correlated with patients’ HL (Beta = -0.265), SCB (Beta = -0.233), caregivers’ HL (Beta = -0.255), and caregivers’ patient care behaviors (Beta = -0.200). Conclusion: These results highlight the importance of enhancing health literacy (HL) and behaviors in both patients and caregivers to achieve optimal glycemic control, underscoring the need for caregivers to develop strong HL skills and improve their competencies in effectively managing T2DM.; การศึกษาแบบตัดขวางในอำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่ มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่าง ความรอบรู้และพฤติกรรมการป้องกันโรคของผู้ดูแลผู้ป่วยโรคเบาหวานชนิดที่ 2 ที่มีอิทธิพลต่อค่าบ่งชี้ทางชีวภาพของผู้ป่วย กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 จำนวน 305 ราย ที่มีอายุมากกว่า 45 ปีและผู้ดูแลของผู้ป่วย จำนวน 305 ราย คัดเลือกโดยการสุ่มตัวอย่างแบบง่าย รวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถาม และวิเคราะห์ค่าน้ำตาลในเลือด ขณะอดอาหาร (FBS) และระดับน้ำตาลสะสมในเลือด (HbA1c) วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนาและ สถิติวิเคราะห์สถิติ Independent Sample T-Test, One-way ANOVA, Pearson’s Correlation Coefficient, การถดถอยโลจิสติก (Logistic Regression) ผลการศึกษาพบว่า ผู้ป่วยและผู้ดูแลส่วนใหญ่มีคะแนนความรู้ ด้านสุขภาพ ในระดับความรู้ด้านสุขภาพ (53.77% และ 37.05% ตามลำดับ) ผู้ป่วยส่วนใหญ่มีคะแนน พฤติกรรมการดูแลตนเอง อยู่ในระดับปานกลางที่ 76.10% ในขณะที่พฤติกรรมการดูแลผู้ป่วยของ ผู้ดูแลมีคะแนนอยู่ในระดับปานกลางเช่นกันที่ 68.20% ระดับน้ำตาลในเลือด (FBS) เฉลี่ยและ ระดับน้ำตาล สะสมในเลือด (HbA1c) อยู่ที่ 129.81 มก./ดล. และ 7.3% ตามลำดับ การวิเคราะห์การถดถอยเชิงเส้น แสดงให้เห็นว่า หลังจากใช้ตัวแปร เพศ อายุ ระดับการศึกษา สถานะทางการเงิน ระยะเวลาที่เป็นโรคเบาหวาน การสูบบุหรี่ และการดื่มแอลกอฮอล์แล้ว ระดับน้ำตาลในเลือด (FBS)  มีความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญกับ ความรอบรู้ด้านสุขภาพของผู้ป่วย (Beta = -0.161) พฤติกรรมการดูแลตนเองของผู้ป่วย (Beta = -0.197) ความรอบรู้ด้านสุขภาพของผู้ดูแล (Beta = -0.217) และพฤติกรรมการดูแลผู้ป่วยของผู้ดูแล (Beta = -0.181) ในขณะเดียวกัน ระดับน้ำตาลสะสมในเลือด (HbA1c)  มีความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญกับความรอบรู้ด้านสุขภาพ ของผู้ป่วย (Beta = -0.265), (Beta = -0.233) ความรอบรู้ด้านสุขภาพของผู้ดูแล (Beta = -0.255) และ พฤติกรรมการดูแลผู้ป่วยของผู้ดูแล (Beta = -0.200) สรุป ผลการศึกษานี้เน้นย้ำถึงความสำคัญของการเสริมสร้าง ความรู้ด้านสุขภาพและพฤติกรรมในการดูแลสุขภาพทั้งผู้ป่วยและผู้ดูแลเพื่อให้ควบคุมระดับน้ำตาลในเลือด ได้อย่างเหมาะสม ซึ่งเน้นย้ำถึงความจำเป็นที่ผู้ดูแลจะต้องพัฒนาทักษะความรอบรู้ด้านสุขภาพให้มากขึ้นและ เพิ่มความสามารถในการจัดการโรคเบาหวานชนิดที่ 2 ได้อย่างมีประสิทธิภาพ Mon, 01 Jan 0020 00:00:00 GMT http://202.28.20.112/dspace/handle/123456789/1400 0020-01-01T00:00:00Z http://202.28.20.112/dspace/handle/123456789/1398 Title: Factors affecting premature sexual intercourse among young women under 20 years of a province in northern region; ปัจจัยที่มีผลต่อการมีเพศสัมพันธ์ก่อนวัยอันควรของเยาวชนหญิงอายุต่ำกว่า 20 ปี จังหวัดหนึ่งในภาคเหนือ Abstract: This cross-sectional survey research aimed to study the behavior of having premature sexual intercourse and factors affecting premature sexual intercourse among young women under 20 years of age in a province in the northern region. A stratified sampling technique was used to select a sample of 273 young women aged 13–19 years old. Data were collected using a questionnaire. Descriptive statistics were conducted to describe general characteristics of the data, including frequency, mean, percentage, and standard deviation. Chi-square and binary logistic regression tests were used to analyze factors affecting premature sexual intercourse among young women at the statistical significance level of 0.05. The research found that the majority of the samples were between 13 and 15 years old, 52.75 percent were in the education system,with 95.24 percent, the highest level of education was Grade 9, and 22.00 percent had a GPA between 2.51-3.50. About 52.01 percent of status. 53.85% of parents lived together, 52.38% lived with relatives, 22.34% had sexual behavior, and 1.83% had a history of pregnancy. The factors identified as influencing the behavior of premature sexual intercourse by inferential statistics were (1) education, (2) access to nightlife and festivals, and. Alcohol and drug abuse, as well as environmental factors, were stimulants of sexual behavior. In conclusion, the findings of this research can inform public health services and educational institutions in preventing and monitoring access to entertainment venues or nightlife, as well as the use of alcohol, drugs, and exposure to sexually stimulating environments. These factors contribute to the issue of premature sexual intercourse among young women in the area. Policies aimed at preventing underage sexual intercourse could help reduce problems associated with unplanned pregnancies and sexually transmitted diseases.; การวิจัยเชิงสำรวจแบบภาคตัดขวางครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการมีเพศสัมพันธ์ก่อนวัย อันควรและปัจจัยที่ส่งผลต่อการมีเพศสัมพันธ์ก่อนวัยอันควรของเยาวชนหญิงอายุต่ำกว่า 20 ปี ในจังหวัดหนึ่งของภาคเหนือกลุ่มตัวอย่าง คือ หญิงอายุระหว่าง 13-19 ปี จำนวน 273 คน สุ่มแบบแบ่งชั้นภูมิ (Stratified Random Sampling) เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สถิติเชิงอนุมาน ได้แก่ การทดสอบไคสแควร์ และสถิติวิเคราะห์ถดถอยโลจิสติก (Binary logistic regression) ที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติ .05 ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่มีอายุระหว่าง 13-15 ปี ร้อยละ 52.75 เรียนอยู่ในระบบการศึกษา ร้อยละ 95.24 ระดับการศึกษาสูงสุดอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ร้อยละ 21.98 เกรดเฉลี่ยระหว่าง 2.51-3.50 ร้อยละ 52.01  สถานภาพบิดามารดาอยู่ด้วยกันร้อยละ 53.85 อาศัยอยู่กับญาติ ร้อยละ 52.38 มีพฤติกรรมการมีเพศสัมพันธ์ ร้อยละ 22.34 และมีประวัติการตั้งครรภ์ ร้อยละ 1.83 ปัจจัยที่ส่งผลต่อการมีเพศสัมพันธ์ก่อนวัยอันควรของ เยาวชนหญิงอายุต่ำกว่า 20 ปี อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < 0.05) คือระดับการศึกษาสูงสุด ได้แก่ มัธยมศึกษาปีที่ 3 (OR = 29.174, 95%Cl = 3.088–275.668) มัธยมศึกษาปีที่ 4 (OR = 18.732 95%Cl = 1.726– 203.314) มัธยมศึกษาปีที่ 5 (OR = 12.817, 95%Cl = 1.354–121.324) มัธยมศึกษาปีที่ 6 (OR = 8.509, 95%Cl = 0.866–83.563) การเข้าถึงการเที่ยวกลางคืนและเทศกาลระดับปานกลาง (OR = 5.211, 95%Cl = 1.653-16.428) ระดับต่ำ (OR = 2.853, 95%Cl = 1.059–7.686) และการเข้าถึงเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ สารเสพติดและภาพแวดล้อมที่ปลุกเร้าอารมณ์ทางเพศระดับปานกลาง (OR = 27.199, 95%Cl = 6.580–112.433) ระดับต่ำ (OR = 3.866, 95%Cl = 1.068–13.990) ผลการวิจัยครั้งนี้สามารถนำข้อมูลไปใช้ ในหน่วยบริการสาธารณสุข และสถานศึกษาในการป้องกันและเฝ้าระวังการเข้าถึงสถานบันเทิงหรือการเที่ยวกลางคืนการใช้เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ สารเสพติดและสภาพแวดล้อมที่ปลุกเร้าอารมณ์ทางเพศซึ่งเป็นปัจจัยที่นำสู่ปัญหาการมีเพศสัมพันธ์ก่อนวัยอันควรของ เยาวชนหญิงในพื้นที่และเพื่อกำหนดนโยบายการป้องกันการมีเพศสัมพันธ์ก่อนวัยอันควรที่จะทำให้เกิดปัญหาการท้อง ไม่พร้อมและปัญหาโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ต่อไป Mon, 01 Jan 0003 00:00:00 GMT http://202.28.20.112/dspace/handle/123456789/1398 0003-01-01T00:00:00Z